Chantal, Mike en Djuna

Help SOV!!!

Ik heb SOV opgericht in 2007. We zijn dringend op zoek naar een goede locatie die rolstoeltoegankelijk is. Met het geld wat we eventueel winnen, kunnen we een goede locatie zoeken!

Update

We hebben verder geshopt over de locatie. Na heel wat locaties te hebben gezien (de ene was te klein, de ander niet toegankelijk en ga zo maar door) hebben we onze locatie gevonden. Een beetje uit de buurt (toch wel zo'n 20 minuten rijden), maar we zijn er super blij mee!

Ondertussen ben ik samen met mam de bruidsjurk al gaan bestellen. Het was liefde op het 1ste gezicht. Dus ja, dan hoef je niet verder te zoeken he.

Het gesprek met de pastoor is ook al geweest. Alleen weten we nog niet zeker in welke kerk we gaan trouwen.

En ow ja, had ik al gezegd dat Mike en ik in ondertrouw zijn gegaan? Het stadhuis staat ook al vast.

Nu zijn we bezig met trouwkaarten uit te zoeken. Erg leuk allemaal die voorbereidingen. Ik hou jullie op de hoogte!

Wildcard

Mike en ik (we staan onder Chantal en Mike) hebben ons ingeschreven bij gratistrouwen.nl. Samen met Weddingfair organiseren ze een prijsvraag waarbij de hoofdprijs 10.000 euro is voor onze trouwerij! Nu kan je een wildcard winnen.

De personen met de meeste punten, winnen de wildcard. Mike en ik willen deze wildcard heel erg graag winnen om onze droom uit te laten komen. Vandaar onze vraag om dit bericht op zoveel mogelijk website/hyves/face-books etc. te zetten en ons een link hiervan te sturen. Voor elke website/hyves etc. waar dit bericht op komt te staan, verdienen we namelijk 5 punten.

Alvast bedankt!

Chantal

Para-agility

Het gaat erg goed met para-agility. Djuna doet het parcour steeds met minder fouten en ze is vaak sneller dan ikzelf.

Ria heeft foto's gemaakt die ik toch met jullie wil delen.

Ria heeft ook nog een filmpje gemaakt, waarbij op het laatste Djuna te zien is (vanaf 2.16).

De datum is bekend!

Mike heeft me heel romantisch op 4-8-2009 ten huwelijk gevraagd met een super mooie ring! En natuurlijk heb ik 'ja' gezegd. Hier probeer ik een beetje onze reis naar het huwelijk toe bij te houden.

Vorige week en vandaag zijn we naar verschillende feestlocaties geweest. De ene zegt dat het rolstoeltoegankelijk is, maar heeft wel 2 treden om bij het buffet te komen en de andere is veels te klein. Toch denk ik dat we vandaag onze feestlocatie hebben gevonden. Erg ruim, mogelijkheid van gasten om te blijven overnachten, ruimte voor de kleintjes (die in hun campingbedje kunnen slapen), rolstoeltoegankelijk, mooie ruimte... Eigenlijk alles is wel positief! Maar we houden het nog even geheim welke locatie het is, want we gaan nog verder shoppen.

De datum is in zoverre (mits het stadhuis en de kerk kunnen) al bekend, namelijk:

10-9-2010

Dogbasics

Djuna en ik schitteren in de krant voor dogbasics. De foto's zijn gemaakt tijdens para-agility.

 

Praag

Van 14 augustus t/m 21 augustus zijn Mike en ik met de Wielewaal naar Praag geweest. Daar hebben we o.a. de Astronomische klok gezien, zijn in het Gouden Straatje geweest, hebben de Karelsbrug gezien, hebben we over de Praagse Burcht gelopen, zijn we met de boot naar de Praagse Zoo geweest, zijn we naar het concentratiekamp Therezin geweest, hebben we door de Joodse Wijk gewandeld, zijn we naar Vyšehrad geweest, zijn we met de metro Praag ingeweest en nog zoveel meer.

Het was echt super leuk en gezellig. Een hele leuke groep!!!

Mike en ik in Vyšehrad.

Astronomische klok

Huis waar Kafka heeft gewoond. 

Zandvoort

We zijn met zijn drietjes lekker 5 dagen naar Zandvoort geweest.

We hebben lekker gewandeld langs de boulevard, zijn naar de markt geweest, zijn met de strandrolstoel het strand en de zee op/in geweest, D juna heeft genoten van het strand en vond het zwemmen in de zee heerlijk en we hebben lekker gerelaxt.

 

Een jaar geleden...

Pfff... Een jaar geleden hier voor het laatst iets gepost. Weinig tijd gehad door o.a. het verhuizen.

Djuna is 1,5 week geleden 3 jaar geworden. In de tussentijd is ze ook officieel hulphond geworden :)

Ik ben een dik jaar geleden zelfstandig gaan wonen. Alles is klaar, alleen de tuin is nog niet helemaal af, maar dat komt vanzelf wel. De buurt is geweldig om in te wonen. Aardige buren. Gewoon echt mijn thuis.

Sinds dinsdag ben ik ook verloofd met Mike. Heel romantisch heeft hij mij ten huwelijk gevraagd.

Mike en ik hebben nu ook lekker vakantie en geniet samen met Djuna van het zonnetje en de lange wandelingen.

Voor de rest is er niet veel veranderd. Vanaf nu wil ik weer regelmatiger terug op deze blog schrijven.

Chantal

Stoeltje

Zoals iedereen in mijn buurt weet geniet ik van mijn eigen huisje. Als ik binnen kom is het ook echt mijn stekje. Het is wel nog wennen, maar het is goed zo.

Vrijdagmorgen gebeurde er alleen iets waardoor ik me nu een beetje onveilig voel om te douchen. De douchestoel (die op mijn hoogte etc. is aangepast) viel opeens uit de muur met Chantal ertussen.

Ik wou om half 7 s'morgens me douchen en ging alvast erop zitten. Toen kraakte het stoeltje en voor dat ik het weet lag ik op de grond met het douchestoeltje en cement tussen me in. Gelukkig heb ik altijd iemand bij me als ik douche en dit keer was het Mike.

Meteen Zo wonen gebeld en uiteindelijk kwam een uur later de aannemer. Deze komen nu maandagmorgen om een ander douchestoeltje te plaatsen en de tegels overnieuw erin te zetten. De aannemer zei ook dat er een stoeltje met een poot geplaatst had gemoeten ivm de muren. Het stoeltje zat namelijk maar vast met bouten van nog geen 8 cm. En die 8 cm zat ook nog niet helemaal in de muur. Kortom, het was zowieso een kwestie van tijd geweest. Maar goed, nu zat ik erop en heb me behoorlijk bezeerd.

Voorlopig dus even aangepast douchen, want de tegels moeten tot donderdag drogen. En dat duurt dit alles bij elkaar 6 dagen.

Een maand verder!

De tijd gaat zo snel. We zijn alweer een maand verder. Ik slaap nu iets meer dan 4 weken in mijn nieuwe huisje.

Ondertussen heeft Ergomat het misbrekende kastje geplaatst (wat tijdens transport kapot was gegaan). Zijn nu eindelijk ALLE werkzaamheden van bedrijven klaar. Ik heb internet/telefoon/tv-aansluiting. De planten staan in de potten en alle hulp is begonnen.

De houswarming is al achter de rug, maar een gedeelte komt de komende weken nog.

Djuna is al gewend aan alles. Sinds donderdag speelt ze weer en trekt ze o.a. mijn sokken weer uit. Kortom, ze voelt zich hier thuis.

Foto's van de woning zijn op mijn hyves te bekijken! Zie shesweetangel.hyves.nl

Echt over

Het laatste bericht van mijn huisje is alweer een maand geleden. We zijn elk vrij uurtje bezig in de woning en helaas heb ik nog geen toegang tot internet. Vanaf 5 augustus weer :)

Afgelopen maandag op dinsdag ben ik voor het eerst met Mike en Djuna in mijn huisje gaan slapen. Het bed was nog niet aanwezig (ikea heeft het bed terug genomen, omdat er een productiefout was), waardoor we met de matrassen op de grond hebben geslapen. Maar vandaag is het bed via Neckermann gekomen. Een soortgelijk bed als bij de Ikea. Dus vanavond slaap ik in mijn nieuwe bed (als alles goed is).

Alles is zo ver als klaar in mijn huisje. Alleen de gang moet nog behangen worden en er moet nog laminaat gelegd worden. De lampen hangen al, maar er moeten nog klokken etc. opgehangen worden. 1 Kastje van de keuken is tijdens het transport kapot gegaan en deze wordt nageleverd, dus daar wachten we nog op. De plinten moeten nog vastgeschroeft worden en de deuren nog geverft. Het zijn dus alleen nog de kleine dingen die moeten gebeuren. De tuin komt in het najaar pas.

Djuna heeft het erg moeilijk met het verhuizen. Ze kijkt als een droeftoeter en wilt niks anders dan op mijn slaapkamer liggen bij mijn ouders thuis. Zelf vind ik het natuurlijk ook niet makkelijk. Maar ik ben blij dat Mike nu even bij mij kan slapen, zodat ik niet alleen ben met Djuna s'nachts. Mike kan alleen niet veel doen, omdat hij maandag geopereerd wordt.

Kortom, ik woon nu echt in mijn huisje. Alles is al over en nu is het echt.

2 Jaar!

Vandaag is Djuna 2 jaar geworden. De vorige verjaardag was ze bij Magda, dus dit keer werd ze extra verwent. Djuna heeft een lekker bot en een nieuw speeltje gekregen.

Voor de rest gaat het erg goed met Djuna. Ze heeft wel een bult die waarschijnlijk weer operatief verwijdert moet worden, maar daar is niks aan te doen.

Update

In het vorige bericht schreef ik nog dat we het behang hadden afgetrokken. Het is nu anderhalve week geleden en er is veel gebeurd!

Zowonen heeft het stucwerk laten maken. Het is echt super mooi geworden!

De schilder is gaan schilderen in de woonkamer. Er moet alleen nog 1 gedeelte van muur donkerrood worden gemaakt en dan is het schilderwerk in de woonkamer klaar.

Pap is elk vrij uurtje bezig met behangen en laminaat leggen. In de studeerkamer is het behang klaar, in de slaapkamer is pap er nog mee bezig. Het laminaat in de studeerkamer ligt al voor de helft.

Rick, Mike en ik hebben alle plinten weggehaald en genummerd. Mike en ik hebben nog in de tuin zitten werken en hebben o.a. al het onkruid tussen de stenen en in de tuin weggehaald. En Jenneke, Mike en ik hebben de kozijnen en deuren geschuurd. Een gedeelte van de kasten zijn al ingeruimd. De badkamer is al een keertje gepoetst (omdat je toch vuiligheid meeneemt). En nog zoveel meer.

Dinsdag hebben we om 3 uur de bezichtiging in het huis en om 4 uur krijg ik de sleutel. Oh ja, Djuna heeft het helemaal naar haar zin. Terwijl wij hard aan het werk zijn, is mevrouw lekker aan het genieten van het zonnetje. Hoezo een hondenleven?! ;)

Behang

Afgelopen weekend hebben we het behang afgetrokken. Helaas was het stucwerk niet wat het moest zijn, dus moet ZoWonen de woonkamer en enkele andere plaatsen gaan stuccen. Ik ben benieuwd hoelang dat gaat duren, want tot die tijd kunnen we alleen de berging, de slaapkamer en de studeerkamer in orde maken.

 

Nog eventjes...

Het is alweer een tijdje geleden dat ik hier heb geschreven over mijn huisje. Ondertussen is er veel gebeurd.

Zo zijn mijn moeder, Mike en ik naar Ergomat geweest in Sittard. Dit is een bedrijf die aangepaste keukens maakt. We hebben de hoogte van het blad besproken, de kleur van het werkblad uitgezocht (wordt donker bruin) en eigenlijk alles wat nodig was om te zorgen dat ik zelfstandig kan werken aan de keuken.

Pap, Mike en ik hebben al laminaat gekocht; Mike en ik zijn de meubelen (zie plaatje) en de koelkast wezen bestellen; oma, mam en ik zijn hoeslakens gaan kopen etc.

Het enigste wat ik nog nodig heb op dit moment zijn de kleine dingetje voor de inrichting (kussens, lampen), de tv, behang, 2 matrassen, het tuinhuisje, de schutting(deur) en het bestellen van mijn bed en klerenkast. En waarschijnlijk nog wat kleine dingen wat ik vergeet.

Ook ben ik elke week bij de ergotherapeut waar ik hulpmiddelen uitprobeer en die me tips geeft hoe ik straks alles het beste kan inplannen.

De sollicitaties voor de huishoudelijke hulp, verpleging, persoonlijke verzorging en ondersteunende begeleiding zijn ook weer begonnen. Ik ben nog op de indicatie van het ciz aan het wachten. De indicatie voor de huishoudelijke hulp van de gemeente viel erg tegen, namelijk 2 uur in de week, waar ik hopelijk 3 uur uit kan halen.

Het tuintje schiet al aardig op. Pap en ik zijn er al veel uren in bezig geweest. Het grote werk doen we in het voorjaar. Voor nu zijn het alleen wat leuke plantjes.

Zowonen (de verhuurder) heeft Carlo Krekels ingehuurd voor de verbouwing. De badkamer is al zover als klaar. Mooi he?! Ps. let niet op de troep, de aanpassingen zijn vandaag pas aangemeten en gezet.

Morgen gaan pap, mam, Mike en ik beginnen om het behang van de muren af te halen. Volgend weekend zullen we daar nog wel mee bezig zijn. Dan verven, behangen, laminaat leggen, inrichten en op donderdag 10 juli wordt de keuken geplaatst. Dus in de keuken kunnen we nog niet veel doen.

Als iemand zin heeft om mee te helpen of een kijkje te nemen, hoor ik het wel!

Pinkpop petitie

Hallo Pinkpopgangers!

Na herhaaldelijk aangeven van het ontbreken van goede invalidenvoorzieningen op Pinkpop (terrein en de camping) hebben wij besloten om een petitie te starten. Veel van jullie hebben al op papier zijn/haar handtekening gezet. Maar 300 handtekeningen is te weinig en helaas was ons papier op. Dus zouden jullie je handtekening online willen zetten? Wij zullen de handtekeningen bij Buro Pinkpop en Jan Smeets aanbieden.

Enkele voorbeelden waar wij tegenaan liepen waren:
-een modderpoel waar wij de tent moesten opzetten met een elektrische rolstoel
-de plaat die voor de tent geregeld zou worden, werd pas na een dag geleverd en is door iemand van de crew ergens vanaf gesloopt (anders hadden we nog langer moeten wachten en die tijd kwam ik de tent amper in/uit)
-te weinig plaats op de invalidencamping (er konden maar 7 tenten staan en er waren veeeeel meer invaliden)
-dat ik al eerder een gesprek met Jan Smeets hierover gehad heb, maar er waren weinig veranderingen te zien
-dat de invalidentoilet zo smerig was, dat we niet meer naar de wc konden (ga maar eens zitten op een toiletbril vol met poep, wij kunnen helaas niet staan)
-buro pinkpop onjuiste informatie geeft over de voorzieningen (je kan b.v. bij de EHBO-post je elektrische rolstoel opladen, maar daar zit alleen een drempel van 30 cm waar je met een elektrische rolstoel niet op kan komen)

Ik ga graag naar Pinkpop en waarschijnlijk hebben vele mij wel gezien. Al 10 jaar ben ik trouw pinkpopganger en ik heb de tijd van mijn leven gehad. Alleen erger ik me enorm dat er bijna geen rekening met invaliden wordt gehouden.

Dus, zetten jullie je handtekening op http://www.axci.nl/?ln=ned&id=2120 en willen jullie deze petitie doormailen naar iedereen die je kent!!!!!

Bedankt.

Chantal

Opening Herpen

27 Mei was de opening van het nieuwe gebouw van SHN in Herpen. Mike, Djuna en ik waren ook aanwezig.

Het was een leuke, maar ook drukke dag. Niet alleen voor mij, maar ook voor Djuna. Veel nieuwe indrukken, waardoor ze in het begin rillerig was, maar naderhang in slaap is gevallen in de grote tent.

Voor foto's zie http://www.gpproducties.tv/album/ilonafotografie/

Wat foto's

Ik ben met Jenneke in mijn tuintje begonnen. Zie hier wat foto's :)

 

Het is zo ver!

Voor de mensen die mijn situatie niet kennen, zal ik even schetsen hoe ik mijn huisje heb gekregen.

Vanaf mijn 18e wil ik al zelfstandig wonen. Niet dat ik het slecht heb bij mijn ouders (ik heb het er juist heel goed), maar omdat ik geen enkele woningaanpassing heb in mijn ouders huis. Dat betekent dus elke dag de trap op kruipen of gedragen worden, boven kruipen etc. Dat was ook de belangrijkste reden dat ik op mezelf wou.

Van mijn 18e tot mijn 20ste heb ik door de week een reïntegratietraject doorlopen, waardoor ik door de week een eigen aangepaste kamertje had. Heerlijk natuurlijk!

Ondertussen ben ik 24 jaar en sta ik al 4 jaar als medisch urgent ingeschreven door de woningcoörperatie. Gelukkig dat de woningcoörperatie wou meehelpen, omdat de gemeente niks voor me kon doen, omdat ik als thuiswonend kind geen urgentie had. Kortom, alle mensen die wel urgentie hebben van de gemeente en een aangepaste woning moeten hebben, gaan voor.

Maar op 9 april kreeg ik een brief van de woningcoörperatie. Ze hadden een woning voor me! Natuurlijk was ik helemaal door het dolle heen :) Ik zou rond 5 mei al de sleutel krijgen.

Mijn moeder, vader, zusje, broertje, mijn vriend en ik zijn naar de woning gaan kijken. Het is een super fijne woning. Goed toegankelijk, voor mij op nog geen 5 minuten van mijn ouders vandaan, dicht bij de supermarkt, de apotheek etc. Natuurlijk heb ik de woning geaccepteerd.

5 Mei krijg ik de sleutel niet. Kortom, omdat er aanpassingen gedaan moeten worden en de natte cel, de woonkamer en nog wat kleine dingen gerenoveerd moeten worden. Waarschijnlijk krijg ik begin/midden juni pas de sleutel.

Vandaag ben ik samen met de woningcoörperatie, mijn wmo-consulente, mijn moeder en ik naar de woning gaan kijken om een pakket van eisen op te stellen. Dit houdt in dat we alle aanpassingen die gedaan moeten worden hebben doorlopen. Denk hieraan b.v. aan verhoogd toilet, drempelvrij, aangepaste keuken etc. De woningcoörperatie gaat nu offertes opvragen en deze aan mijn wmo-consulente doorgeven. Zodra deze goedkeuring geeft, gaat de renovatie (met alle aanpassingen) beginnen.

Het is een erg spannende tijd waarin veel geregeld moet worden.

SHN 7e en 8ste keer

Zo, de vorige keer had ik niks geschreven over de training bij SHN, vandaar dat ik het even samenpak.

De laatste keer dat we Ingrid hebben gezien was oktober 2007. 13 Maart was ze er weer en hadden we onze 7e training. Het ging erg goed. Djuna leerde hoe ze deuren open moest maken. En we hebben het gehad over de medische keuring bij Djuna. We lieten nog zien hoe het met alle commando's zat en dat was het.

Bij de 8ste training stelde Ingrid voor dat er de volgende keer iemand mee komt om te kijken hoe ver Djuna en ik zijn. Als dit goed gaat, dan gaan we de aftraining in. Dat houdt in dat Djuna dan een volleerde hulphond zal zijn. Ze was vergeten te vragen hoe het precies zit met de medische keuring, omdat Djuna een kruising is, maar dat horen we binnenkort. Het is nu even afwachten wanneer de afspraak gemaakt wordt.

Djuna leert nu hoe ze deuren dicht kan trekken, we gaan steeds meer alles wat ze binnenshuis doet naar buitenshuis verplaatsen, we gaan de treinreizen opbouwen en Djuna gaat leren hoe ze via een stoel op een hoge tafel kan komen als ik haar b.v. wil kammen.

Helaas kreeg ik van CZ te horen dat ze mij een afwijzing hebben gegeven voor een hulphond. Hier ben ik in bezwaar tegen gegaan en nu is het dus even afwachten wat CZ gaat doen. Ook al blijven ze bij hun afwijzing, dan gaat de training/aftraining van Djuna gewoon door gelukkig.

skivakantie

Afgelopen week zijn we met ons hele gezin en aanhang op vakantie geweest naar Oostenrijk (Maria Alm). Djuna had ook vakantie, want ze mocht bij Magda blijven!

Vrijdag zijn we vertrokken richting Oostenrijk. Best een aardige reis gehad. We hebben er alleen 15 uur over gedaan. Zaterdag een beetje rustig aan gedaan en vanaf zondag zijn we gaan skiën. Woensdag zijn we nog naar de skishow geweest. Tijdens een gluwwijntje naar de skileraren en skileraressen kijken die erg leuke dingen presenteerden. Erg leuk om te zien! Voor de rest hebben we niks spannends gedaan. Geen apres-ski, want ik lag meestal om 7 á 8 uur in bed.

 

Zondag ben ik dus gaan skiën. Voor het eerst in 12 jaar kon ik weer in echt sneeuw skiën. Ja, ik heb al 2 jaar les in Snowworld, maar dit is toch anders. Ik ben zondag, maandag, woensdag en vrijdag elke dag 3 uur gaan skiën. De donderdag wou ik ook gaan skiën, maar sneeuwde het zo erg dat ik het niet heb gedaan. Je zit toch stil en ik had geen zin om ziek te worden. Meer uur op een dag kon ik ook niet skiën, maar dat maakte me niks uit. Ik heb me zo enorm gelukkig gevoeld! In de lift en terwijl ik de piste naar beneden zoefte. Het gevoel is niet echt te omschrijven. Ik voelde me gewoon vrij! Mijn armen zijn wel eem beetje blauw van de krukken, maar dat maakt me allemaal niks uit.

Zondag was het even aftasten en ben ik eigenlijk alleen van de blauwe piste (met sleeplift) afgegaan. Maandag ben ik van de rode piste (met sleeplift en stoeltjeslift) afgegaan. Aangezien de piste met de stoeltjeslift een erge belasting voor mijn vader was, zijn we de rest van de tijd alleen nog met de sleeplift geweest. Dinsdag was even een rustdag voor me. Woensdag ben ik dus weer van de blauwe en rode piste afgegaan (met sleeplift). En donderdag heb ik helaas niet kunnen gaan skiën (waar ik erg van baalde, maar soms moet je verstandig zijn ;)). En vrijdag ben ik ook weer van de blauwe en rode piste afgeweest (met sleeplift). De vrijdag heb ik wel een behoorlijk smak gemaakt, waarna ik maar ben gestopt. In zo'n situaties ben ik blij dat ik een helm op heb!

Het weer was ook erg goed. Zondag t/m dinsdag was het erg zonnig. Woensdag was het mistig en donderdag sneeuwde het. Vrijdag was het geweldig skiweer (zon en koud).

De terugreis ging ook erg makkelijk. In zo'n 10 uurtjes waren we terug thuis. s'Avonds zijn we direct Djuna gaan ophalen (die erg blij was ons te zien).

Het personeel in Oostenrijk was erg vriendelijk! Het liftpersoon bij de sleeplift wist precies hoe ze het trektouw vast moesten maken aan de ankerlift, het liftpersoon bij de stoeltjeslift zette de lift voor me stil, zodat de beugel ook echt naar beneden kon en in het bergrestaurantje aan de piste hadden ze een rolstoel die al klaarstond, toen ik mezelf nog niet had losgemaakt.

Het was een super vakantie! En ik ben erg trots op mezelf dat ik mezelf met de dag vooruit zag gaan. Dat ik überhaubt van de rode piste af ben geweest en dan ook nog best hard. Dat had ik namelijk nog nooit gedaan. Oké, wel met lange bochten maken op de rode piste, maar de blauwe piste met korte bochten. En ik had nog nooit in een ankerlift gezeten, alleen stoeltjes- en schotellift. En toch is het me allemaal gelukt!

En nu begint het gewone leven weer...

Nieuwe rolstoel

Ik heb een nieuwe rolstoel! Eindelijk, want ik ben al vanaf oktober 2007 aan het wachten. 3 Maanden dus, terwijl er spoed achter zat. Hoelang zou het duren als er dan geen spoed achter zat, vraag ik me dan af, maar goed.

Mijn nieuwe rolstoel is de Quicky Argon. Een super relaxte stoel. Althans, met zitten. En de rolstoel rijdt veel lichter dan mijn oude. Een nadeel is wel dat je elk hobbeltje voelt, maar voor buiten heb ik toch de elro.

Helaas bleek er bij levering ook een aantal dingen niet te kloppen:
-Vicare kussen moest 40x40cm zijn en niet 45x45cm. De rolstoel zelf is 42 cm, dus je kan al raden dat het kussen dus over mijn zitting heen zit wat erg ongemakkelijk is.
-zat geen bevestiging voor de biermanbeugel op, waardoor ik niet in de taxi naar het ac vastgezet kan worden.
-de rug van de rolstoel kan niet omlaag klapt worden, terwijl dit wel zou zijn ivm de rolstoel mee te nemen in de auto. Kortom, hoe we nu de rolstoel in de auto moeten krijgen, weet ik nog niet.
-er zat geen gordel in, terwijl dit wel zo zou zijn.
-de handvaten zijn vast, terwijl ze in hoogte verstelbaar zouden zijn ivm het duwen.

Kortom, hier een hele boze Chantal. Daarbij komt dat de 1ste ergotherapeut (die de rolstoel heeft opgemeten en aanvraagd) schijnbaar niet meer bij Welzorg werkt. Een 2e ergotherapeut (ook van Welzorg) is nog 1 keer langs geweest om de zitbreedte te controleren van 42 cm (gemeente dacht 50 cm), maar dat was het dan ook.

Maar goed. De rolstoel zit lekker, de kleur (amethyst) is er mooi, de lichtgevende wieltjes (lichten rood,blauw,groen op als je rijdt, foto zie hier) en de rest wordt ook nog wel opgeknapt. Hoop ik dan.

Voor een foto zie hier.

Kerst

Vorig jaar kerst was Djuna pas 2 maanden bij mij. Ze dacht dat het mos dat op de kerststal zat speelgoed was.

Dat ze veel heeft geleerd merk je soms in kleine dingen. Dit jaar laat ze het mos met rust, maar blijft ze het wel interessant vinden de kerstboom en de kerststal. Nou hebben wij ook heel veel lichtjes, vele dorpjes en bewegende voorwerpen die zelfs mensen nog interessant vinden. Kortom, ik vind het niet gek. Als ze met haar neus zit te ruiken bij de kerstboom en toch overal af blijft dan is dit zo mooi om te zien.

Ook de kerstman heeft Djuna dit jaar niet overgeslagen. Ze kreeg een koeienbot, pindakaas speciaal voor in de kong en een Kong Wubba (naar aanleiding van de blog van Valeas en Daphne).

1ste Kerstdag zijn we door het veld naar oma en opa geweest. Ondanks dat er vis en vlees op tafel lag, bleef ze eraf.

2e Kerstdag zijn we gaan wandelen op het drielandenpunt in Vaals. Djuna heeft de hele tijd los kunnen lopen en ze vond het geweldig! Op een gegeven moment zagen we zelfs 2 herten los lopen. Gelukkig was Djuna net aan de lijn, want ik weet niet als ze terug zou zijn gekomen of niet. Ook in het restaurant ging ze rustig liggen en zagen/hoorden we haar niet meer.

Kerstmis is voorbij en binnenkort is het alweer nieuwjaar. Het gaat snel...

Goeie roetsj allemaal!

Fijne feestdagen!

Fijne kerstdagen en een gelukkig,
maar vooral gezond 2008!!!

Chantal en Djuna

Rijbewijs

Toen ik 18 jaar werd ben ik begonnen met rijlessen te nemen en 2 jaar later had ik mijn rijbewijs. Helaas had ik nog mijn ouders geld om een aangepaste auto voor me te kopen, dus deden we een aanvraag bij de gemeente met de vraag als de wvg de aanpassingen wou vergoeden. Dan zouden wij zelf voor een auto zorgen. Helaas werd deze aanvraag afgewezen, want ik heb het taxivervoer. Hierdoor was het rijbewijs maar een papiertje voor me. Niet meer, niet minder.

Ik had mij rijbewijs voor 5 jaar gekregen, geteld vanaf mijn 18e. Dus moest ik voor 1 november 2007 mijn rijbewijs laten verlengen. Begin augustus ben ik een eigen verklaring gaan kopen bij de gemeente á 19,55 euro. Daarmee moest ik naar de huisarts die de verklaring deed invullen en opsturen. Na een aantal weken kreeg ik een brief terug dat de eigen verklaring weer naar de huisarts gestuurd, omdat niet alles volledig was ingevuld. De huisarts wist niet goed wat hij er mee aan moest. Uiteindelijk werd de eigen verklaring weer naar het cbr gestuurd.

Na weer een aantal weken gewacht te hebben, kreeg ik een brief van het CBR dat ik op keuring moest gaan bij een onafhankelijke neuroloog in het ziekenhuis á 65 euro. Deze neuroloog deed vooral naar mijn benen kijken, terwijl ik met mijn handen rij. Dit hebben we ook aangegeven, maar goed.

Na weer een aantal weken wachten kreeg ik een brief van het CBR dat ik een rijtest moest doen om te laten zien dat ik nog wel kon rijden met de aanpassingen. Omdat ik al 3 jaar niet meer had gereden, heb ik 3 rijlessen genomen á 62,50 euro per uur.

Uiteindelijk had ik afgelopen maand (de 10e) mijn rijtest á 62,50 euro. Het cbr vond dat ik goed kon rijden en ik heb mijn rijbewijs verlengd gekregen met 1 jaar. Nu krijg ik binnen 10 dagen mijn papieren, kan ik een pasfoto laten gaan maken voor mijn rijbewijs (kosten niet bekend) en kan ik mijn rijbewijs laten vernieuwen á 48,57 euro.

Kortom, voor een papiertje wat mijn zelfstandigheid zou moeten bevorderen, maar wat het niet doet, omdat ik geen auto heb, heb ik in totaal dadelijk zo'n 400 euro moeten neerleggen. En nou komt het leukste. Over een jaar moet ik weer precies hetzelfde neerleggen. Of ja, om precies te zijn over zo'n 7 maanden, omdat het nu in totaal ook 5 maanden heeft geduurd. En dan weet ik eerlijk gezegd niet als ik nu wel of niet blij moet zijn met mijn rijbewijs...

24 jaar

Vandaag word ik 24 jaar. Of na ja, ik ben al 24 jaar geworden vannacht, aangezien ik s'nachts ben geboren.

Elk jaar kijk ik terug wat ik het jaar heb gedaan. Dit jaar heb ik veel veranderingen gehad. Ik ben met Djuna naar de opleiding tot hulphond begonnen. Stichting Onbeperkt Vrij is begonnen met haar activiteiten. Ik ben voor het eerst naar het ac gegaan. Ik ben met behulp van buddy's weer naar concerten gegaan. Djuna, Victor, Henk, Magda en ik zijn met para-agility begonnen. Ik ben voor het eerst met Stichting Windkracht 12 gaan blokarten. En nog zoveel meer...

Soms heb ik periodes dat ik heel graag naar school wil. Studeren (ook al heb ik mijn diploma al), werken, alles wat iemand zonder beperking ook doet. Maar soms denk ik ook, wie heeft nu een goed lopende stichting die iets voor de samenleving doet?

Eigenlijk ben ik best trots op wat ik het afgelopen jaar heb bereikt. Het stelt in de ogen van de samenleving misschien dan niet veel voor, maar ik ben trots op mezelf.

En nu... Weer een nieuw jaar. Een jaar met veel vooruitzichten. Wat ga ik komend jaar doen?

Groetjes van een jarige job.

Grote update

Poeh, het is even geleden dat we hier iets geschreven hebben. Het is niet dat we niks hebben meegemaakt. Eigenlijk precies andersom.

Donderdag 11 oktober was de 2e inloopavond van Stichting Onbeperkt Vrij. Djuna ging voor de 1ste keer mee en ze deed het erg goed. Yinti en haar baasje Yasmine waren ook aanwezig voor de 1ste keer. Zie hiernaast voor de foto van de 2 dames samen. Helaas hebben Djuna en Yinti (en Yasmien en ik) elkaar niet meer gezien. Waarschijnlijk 13 december weer of anders ergens weer in het nieuwe jaar.

Zondag 4 december was de open dag van Stichting Oase. Stichting Oase is een activiteitencentrum waar ik en Djuna wekelijks nogal wat uren zijn. Ik heb een interview gegeven als cliënt zijnde. Het interview is hier te zien (wel eerst even downloaden op je computer). Djuna is ook vaak te zien in het filmpje. Djuna is erg rustig geweest, ondanks de drukte en de vele vreemde gezichten. Op een gegeven moment werd ik zelf onrustig en dit speelt dan direct door op Djuna. We zijn toen even apart gaan zitten en dan is alles weer zo in orde.

Dinsdag 13 november heeft Djuna een pen opgegeten. Op de foto kan je zien wat er is over gebleven. Ik denk dat ze dacht dat het een stokje hout was waar ze mee mocht spelen, omdat het karton er zo uitzag dat het een stokje was. De pen lag op de kamer van mijn zusje en Djuna heeft de pen gewoon zitten opeten. We zijn nu aan het oefenen om Djuna spulletjes die mij vallen (per ongeluk of expres als oefenmateriaal) te laten oprapen. Anders had ze misschien de pen niet eens opgegeten. Als pup heeft ze nooit iets kapot gemaakt of opgegeten, dus 1 keer moet de eerste keer zijn. De dierenarts heeft haar een pijnstiller gegeven en heeft foto's gemaakt. Djuna zou het moeten uitpoepen. Ik heb niks gezien, terwijl ik het toch in de gaten heb gehouden. Ze heeft ook geen zichtbare problemen of een harde buik. Kortom, de pen zal toch wel via de 1 of andere manier uit haar lichaam zijn gegaan.

Woensdag 14 november werd mijn vader 50 jaar. Djuna gaf ons cadeautje. Een waardebon van Intratuin (wat hij ook gevraagd had), aangezien pap altijd bezig is in de tuin en nu zelf iets moois kan uitzoeken.

s'Avonds zijn we gaan uiteten in de Wok van Limburg. Djuna mocht mee naar binnen, nadat ik een aantal keer had uitgelegd dat Djuna een hulphond is (dat in opleiding heb ik maar even weg gelaten). Djuna heeft de hele avond rustig naast de tafel gelegen. Totdat er opeens "er is er een jarig" door de luidsprekers galmden. Iedereen schrok ervan en dus Djuna ook. Ze dook direct onder de tafel naar mij toe. Toch herstelde ze zodra het liedje was afgelopen.

Vrijdag 16 november moesten mam en ik naar Eindhoven toe. Djuna ging voor de 1ste keer mee. Tijdens de autorit was ze erg rustig, terwijl ze normaal gesproken hijgt in de auto. Tijdens de behandeling lag ze rustig bij mam en na de behandeling ben ik met Djuna nog even een stukje gaan wandelen door het bos wat daar in de buurt lag. Djuna mocht even los en ze vond het heerlijk.

Djuna leert steeds een beetje bij. Ze ziet het als een spelletje als ze steeds naar iemand toe mag om een papiertje af te geven of als ze mijn handschoenen mag pakken. Op verjaardagen gaat ze rustig liggen als ik haar het commando geef en dan zie ik haar niet meer. Tijdens vergaderingen (maak niet uit waar ze zijn) gaat ze ook rustig liggen. Ze is zelfs mee naar school gegaan op woensdag 7 november toen ik een gastles gaf over teken en de Ziekte van Lyme. Yep, ik ben trots op mijn maatje.

Tot zover even de update.

Para-agility

We zijn nog steeds wekelijks bezig met para-agility. Djuna neemt alle toestellen zonder problemen. Zelfs de stokken gaan goed. Ook oefenen we appèloefeningen, zoals Ingrid ook als tip had meegegeven.

Van tevoren mogen alle honden (dus van de groep voor ons én Victor en Djuna) los met elkaar spelen. Joep en Djuna hebben zich helemaal gevonden, zoals op de foto's ook wel te zien is.

We zijn nu als oefening ook bezig met het commando "vooruit". Djuna moet dan vooruit lopen en niet bij in de buurt blijven. Dit is voor haar moeilijk, omdat ze als hulphond juist dicht bij me in de buurt moet blijven. We zijn dit nu aan het oefenen met een speeltje en dat gaat erg goed. Het uiteindelijke doel van dit commando is dat ze hindernissen kan nemen, zonder bij mij in de buurt te blijven, zodat dit scheelt in de tijd.

Er zijn ook folders gedrukt van para-agility en Magda is bezig met truien voor ons om op demonstraties te dragen. Henk heeft ook een dvd gemaakt die te zien is op zijn site (klik hier en ga dan naar agility behendigheid). Erg leuk allemaal!!!

Helaas wordt het ook kouder weer en met regen/sneeuw en extreme kou kan para-agility niet doorgaan. Henk krijgt dan extra last van zijn MS en voor mijn spieren is het ook alles behalve goed. Bovendien kan je met regen/sneeuw niet met de elro over het gras heen. Magda heeft al onderstaande oproep gedaan. Misschien dat iemand iets weet?

Para-agility is behendigheid voor mensen in een rolstoel met hun (hulp)hond. Voor deze mensen ben ik op zoek naar een loods of hal van min. 250 m2. Ze zitten in hun rolstoel en in de winter en in de regen is het moeilijk om op gras te trainen. In deze loods wil ik t.z.t. ook aan de slag met verstandelijk gehandicapten en therapiehonden. Wie kan mij helpen aan een geschikte locatie in de omgeving van sittard-geleen????? 

SHN 6e keer

Vandaag kwam Ingrid weer langs van SHN. Djuna was behoorlijk uitgeput, aangezien we van half 11 tot half 12 para-agility hadden, ik snel naar huis ben gegaan en Magda met Djuna (in de auto) na kwam.

We hebben eerst wat dingen besproken. Zo moet ik duidelijk gaan zijn met Djuna. Het ging eigenlijk zo goed met haar, dat ik we onduidelijker ben geworden. Voor mezelf voelt het gewoon dat ik weer iets strenger moet zijn.

We gaan ook een aantal nieuwe commando's leren of uitbreiden:
-out-> Djuna moet uit de ruimte waar ze op dat moment is
-get your lease-> Djuna moet haar riem pakken van b.v. de grond
-tug-> Djuna moet leren aan een touwtje te trekken
-shake hands-> dit kent ze als, omdat het eigenlijk alleen maar pootje geven is, maar we gaan het nu uitbreiden naar allerlei standen
-say hello-> Djuna moet op mijn benen liggen met haar hoofd
-heel en side-> kent ze al, maar verder oefenen
-jump on-> kent ze al, maar gaan we uitbreiden

Daarna zijn Ingrid en ik (Magda was al weg) nog een stukje gaan wandelen. Djuna deed het erg goed! We hebben het er ook nog over gehad dat Djuna zo gegroeid is. Ikzelf trouwens ook. We weten precies wat we aan elkaar hebben en ik weet precies wanneer ze iets niet zo leuk vindt of echt bang is.

Over een maandje komt Ingrid weer.

Leefwijzer

Een tijdje terug vroeg Rob van Stichting Windkracht 12 als ik mee wou werken aan een interview. Afgelopen donderdag ben ik telefonisch geïnterviewd door Leefwijzer. Het bericht kan je hier lezen, maar ik zal het ook nog even hier neer zetten. Ik vind het een heeeeeel goed artikel.

Blokartweekend Stichting Windkracht 12

Chantal: ‘Blokarten is spelen met de wind’

‘Live your life!’ staat er bovenaan de website van Chantal Geilen. Als je kriskras door haar website klikt, zie je dat dat precies is wat ze doet: Chantal leeft. Ze skiet, duikt, vaart, zwemt, hangt aan een parasail, zweeft in een vliegtuig en suist in een blokart over het Zeeuwse strand.  Op de vraag of ze iemand is die het van de kick moet hebben, geeft ze een ontkennend antwoord. ‘Nee, dat niet, maar ik vind het wel leuk om grenzen te verleggen’.

Dat suizen in die blokart viel overigens wel mee (of tegen). ‘We gingen niet zo heel hard, er was te weinig wind’, lacht Chantal. ‘Ja, dat is het risico met dit soort sporten, je bent weersafhankelijk. Maar als de wind mee zit, dan blaas je in zo’n blokart al gauw met een snelheid van 35 tot 40 kilometer per uur over het strand!’
Ook al ging het bij Chantal nog niet zo hard, toch is ze enthousiast over het blokarten. Het is de tweede keer dat ze mee ging met een blokartweekend van Stichting Windkracht 12.

Spelen met de wind

Wat is het precies, blokarten (spreek uit: blo-karten)? Chantal legt uit: ‘Blokarten is eigenlijk zeilen op het strand. Je ligt in een kuipje op wieltjes, op het kuipje wordt een groot zeil bevestigd, nou, en dan ga je vanzelf met de wind mee. Blokarten is spelen met de wind’.
Zeilervaring is niet per se nodig. ‘Ik heb zelf nog nooit gezeild. Je krijgt uitleg hoe je het moet doen. Als je niet alleen wilt of kunt, dan gaat een vrijwilliger naast je zitten. Dan ga je met z’n tweeën. Ik vind het niet zo moeilijk. Je moet even door hebben hoe je het moet doen’.

Spierzwakte

Sinds 1999 heeft Chantal de ziekte van Lyme. Waarschijnlijk is ze op haar twaalfde gebeten door een teek. Vanaf die tijd sukkelt ze met haar gezondheid. Ze heeft last van algemene spierzwakte en is momenteel afhankelijk van de rolstoel. Het verloop van haar ziekte is onvoorspelbaar. ‘Misschien ben ik over een half jaar bedlegerig, maar voor het zelfde geld kan ik dan gewoon weer lopen’.

Stichting Windkracht 12

Het blokartweekend wordt georganiseerd door Stichting Windkracht 12, een stichting die grensverleggende activiteiten organiseert voor mensen met een lichamelijke beperking.
Chantal: ‘Het is erg gezellig zo’n weekend. De eerste keer gingen 25 mensen mee. De laatste keer waren het er meer, zo’n 40 à 45 man. De leeftijd varieert van 20 tot ongeveer 35 à 40 jaar. De vrijwilligers en de instructeurs zijn net zo enthousiast als wij. We volgen een programma, maar toch voelt het allemaal vrij los. Er is ook geen strakke leiding, we zijn allemaal gelijk, we zijn één groep. De sfeer is gewoon geweldig!’

Op het strand

Handbewogen rolstoelen, elektrische rolstoelen, iedereen gaat het strand op. Daar zetten de instructeurs de blokarts op. En dan gaan we om de beurt een half uurtje of uurtje blokarten. Als je niet aan de beurt bent, kijk je naar de anderen, of je praat met elkaar’.
‘De eerste keer is het heel spannend. Je weet niet wat je verwachten kan. Ik had gehoopt dat de wind dit keer wat harder zou zijn, maar helaas, dat was niet het geval’.

Als er te weinig wind is, is er een alternatief programma. ‘Vorige keer was dat ook spectaculair’, vertelt Chantal. ‘Toen zijn we gaan zweefvliegen en boogschieten. Dit jaar was het alternatieve programma wat rustiger: we zijn zelf de blokarts gaan opzetten’.

Stichting Onbeperkt Vrij

Chantal’s leven bestaat niet alleen uit spectaculair sporten. Ze doet nog meer. Zo traint ze Djuna. Djuna is in opleiding voor hulphond bij Hulphond Nederland. Met het trainen is ze dagelijks veel tijd kwijt. Over al haar belevenissen met Djuna schrijft ze een weblog vol.

Daarnaast richtte ze onlangs de Stichting Onbeperkt Vrij op. De Stichting Onbeperkt Vrij organiseert twee keer in de maand een activiteit voor jongeren met en zonder beperking (leeftijd 18 – 35 jaar, regio Zuid-Limburg). Chantal: ‘Eén keer in de maand gaan we naar een café, en één keer in de maand doen we een andere activiteit. We willen de kloof tussen jongeren mét en zonder beperking weghalen. Ik heb zelf regulier onderwijs gevolgd, maar ik ontdekte dat jongeren die aangepast onderwijs hebben gekregen alleen maar vrienden hebben met een beperking. Ik dacht: dat moet anders kunnen!’

2008

In het voor- en najaar van 2008 staan er weer twee blokartweekenden op het programma van Stichting Windkracht 12. De ingrediënten, zo lezen we op de site van Windkracht 12: bungalows, zwemmen, zee, strand, zonnebrillen, snelheid (30 tot 40 km/per uur), vrijheid, gezelligheid, verrassend avondprogramma en …. (maar dat is niet in onze handen) zon en wind! ‘Ik heb me al opgegeven’, lacht Chantal enthousiast.

Meer lezen?

Stichting Windkracht 12

De website van Chantal       

Stichting Onbeperkt Vrij          

Weblog Chantal en Djuna

Drukke week

We hebben deze week weer veel meegemaakt.

Maandag naar het dac in Heerlen geweest. Djuna is veel rustiger op het dac en iedereen valt dat op. Ze voert commando's nu gewoon uit.

Dinsdag zijn we (samen met Jenneke) naar de stad in Geleen geweest. Eerst even met de taxi naar Buro Pinkpop om met Jan Smeets te praten. Daarna lopend naar het centrum gegaan. De bristol in, naar de bakker, de gemeente in, nog even een boek bij de bieb ophalen... Kortom, veel gedaan. Vooral bij de bakker kregen we veel scheve gezichten. Ik probeer me er niks van aan te trekken, maar toch doet het wel iets met je.  Mensen in mijn omgeving en ikzelf zien hoe goed Djuna groeit. Dat ze steeds meer volwassenner wordt en steeds met minder dingen problemen heeft. Ik kan nu b.v. makkelijk dicht langs hekken lopen, terwijl dit vroeger absoluut niet kon. Ik ben zo trots op haar dat ze die angsten heeft overwonnen. En ja, de stad gaat dan nog niet zoals het moet gaan, maar ik heb het volste vertrouwen erin dat dit ook goed gaat komen als je Djuna de tijd geeft. Toen we op weg naar huis liepen gaf een mevrouw met 3 honden me een compliment dat ik Djuna zelfstandig (met hulp van Magda en SHN) deed opleiden. En ja, daar ben ik ook trots op!

Dinsdagavond zijn we weer de stad in geweest, maar nu in Maastricht samen met Jerome. Hij liet me het Mosae Forum zien. Een nieuw soort winkel/wooncentrum in het centrum van Maastricht. Erg mooi gedaan. Oud en nieuw komen samen. Bovendien heb je er aparte winkels, zoals b.v. echte limburgse streekgerechten. Een aanrader voor iedereen die eens in Maastricht is!

Een andere aanrader is het restaurant Doe Gewoon. Het restaurant wordt gerund door verstandelijk gehandicapten. We hebben er heerlijk gegeten en Djuna kreeg zelfs een bak vol met water.

Het centrum van Maastricht ging niet zo goed met Djuna. Het dac in Maastrticht ging daarintegen wel weer heel goed. Ondanks dat de deuren open staan kan ik haar los laten de hele avond. En ze doet haar behoeften in Maastricht ook al.

Woensdagmorgen was het speeluurtje met Chica en Zanka. Zanka hadden we al een tijdje niet meer gezien, dus de blijdschap was groot. Zeker toen we Sita (=vriendinnetje van Djuna) ook nog eens tegen kwamen!

Woensdagavond nam mijn zusje een konijntje mee naar huis als een cadeautje van haar en mij voor iemand. Djuna vond het konijntje geweldig. Constant ruiken en als ze de kans had gekregen had ze er mee willen spelen.

Zoals op de foto's ook is te zien was ze helemaal vol aandacht voor het konijntje. Zondagavond is ze weer naar het konijntje toe gegaan. Haar staart was op en neer aan het zwiepen en o wee als het konijntje in zijn hokje ging. Dan ging ze blaffen dat hij weer uit het hokje moest komen. Komende vrijdag zal ze weer bij het konijntje zijn. Ik ben benieuwd!

Donderdag zijn we naar Heerlen geweest. Shoppen en een broodje eten met het dac in Heerlen. Djuna's halsband begaf het en midden op de straat liep mevrouw los rond. Alle auto's stoppen, wat commentaar gehad, maar uiteindelijk kwam Djuna na een paar minuten weer naar me toe. Ze was zelf ook zo bang als wat. En als mensen dan op haar af komen...

Jana en ik zijn een nieuw tuigje (zoals te zien is op de foto) gaan kopen. Een tuigje is minder makkelijk om doen voor me, maar zo weet ik zeker dat Djuna er niet uit kan. Ik laat het tuigje nu gewoon de hele dag om. Naderhand ben ik blij met deze keuze, want ze loopt veel beter aan de lijn. Het enige nadeel is als ze het "hulphond hesje" eroverheen moet doen. Maar daar vinden we ook nog wel wat op.

Ze heeft vandaag trouwens ook voor de 1ste keer in Heerlen haar behoefte gedaan toen we bijna bij het dac waren.

Donderdagavond hadden we met JEMM een kookstudio. Aangezien de toostjes op waren, zijn Djuna en ik nog even naar de Super geweest. Dit ging stukken beter dan voorheen.

Vrijdagmorgen moest ik naar het ziekenhuis. Mam en Djuna gingen mee. Dit was de 2e keer in het ziekenhuis. De 1ste keer was toen we Roderik (een vriend van me) gingen opzoeken op de afdeling op 20 september. Dit keer was het bij de poli dermatologie. Het ging best aardig. Ze ging zitten en hield alles wel oplettend in de gaten. Toen we weg gingen deed een dermatoloog (andere dan waar ik was) Djuna aaien. Eigenlijk zou je toch verwachten dat zeker specialisten weten dat ze hulphonden niet mogen aaien...

Daarna hebben we nog een autorit naar het ziekenfonds en de bakker gahd, zijn we naar de gemeente geweest, nog even de stad in wat dingetjes kopen en hebben we een terrasje gepakt met mam en oma.

Zaterdagmorgen zijn we naar de Super en de apotheek geweest. En zondag is Djuna weer met het konijntje gaan spelen.

Een drukke, maar leuke week. Komende week is gelukkig wat rustiger.

Brunssummerheide

Vanmorgen belde Helga me wakker als ik zin had om met Yvonne, Timo, Elles en haarzelf naar Brunssummerheide tegaan. Een uur later zaten Djuna en ik in de taxi richting Brunsummerheide.

We waren veel eerder dan de anderen, dus zijn we nog even langs wat kraampjes gelopen. Ik wist niet dat er die dag iets te doen was, maar het was erg gezellig. Ik heb nog een boek van "de puppyfluisteraar" gekocht van Klaas Wijnberg.

Toen iedereen aanwezig was, zijn we gaan wandelen. Djuna zat eerst aan de lange riem, aangezien er veel honden waren. Maar uiteindelijk heb ik haar los gelaten, omdat het zo'n gehannes was met de lange riem. En dat ging goed. Na ongeveer 1,5 uur wandelen kwam onze taxi weer en zijn we naar huis gegaan. Het was een heerlijke wandeling!

Hieronder nog wat foto's van de wandeling.

 

Djuna in het water!

Vandaag zijn Marij en Chica, Djuna en ik gaan wandelen. Ondanks dat ik me niet lekker voel, moet Djuna toch uit en als ik dan alleen ga of met Marij en Chica, dan maakt dat ook niks uit.

We zijn langs de beek gaan wandelen en Djuna is voor de 1ste keer dat ik het zag de beek ingesproken achter Chica aan. Van Hulphond Nederland mag ze niet zwemmen, maar als de ene gaat, dan gaat de andere er achteraan. Volgens mij vond ze er ook niet zoveel aan, want ze is maar 1 keer het water in gesproken.

Ik baal wel een beetje dat ik geen fotocamera bij me had, want dat had ik wel op de gevoelige plaat willen zetten. Maar wie weet komt er nog een andere keer. Alhoewel ik Djuna natuurlijk wel moet verbieden in het water te springen.

Na ja, hier dan een fotootje waarop te zien is dat Djuna nogal vuil is, maar vooral nat! Woensdag is weer de wandelgroep. Ben benieuwd...

Blokarten

Vrijdag 21 tot zondag 23 september was mijn 2e blokartweekend dit jaar georganiseerd door Stichting Windkracht 12. Voor de mensen die de vorige keer hebben gemist, zie het 1ste blokartweekend.

Wendy en ik vertrokken rond 9 uur met de trein uit Sittard richting Rotterdam. Daar zijn we lekker wat gaan shoppen. Ik had meer gekocht dan Wendy :) Maar ja, ik ken de stad van Rotterdam dan ook op mijn duimpje en weet alle leuke winkels te vinden. Wouter en Bauke van het blokartweekend kwamen we nog tegen in de trein tussen Breda en Dordrecht. Hoe toevallig.

Tristan zou samen met mij de taxi naar Port Zelande te Ouddorp pakken vanuit Rotterdam Centraal. Maar hij had vertraging, waardoor we een uur later de taxi hebben kunnen pakken. Tenminste, als die was gekomen. Na dik 1,5 uur wachten kwam de taxi eindelijk. Ik was dus als 2,5 uur aan het wachten op het station. Uiteindelijk kwam de bus en Tristan en ik hebben lekker gekletst in de bus, maar kwamen pas rond 6 uur in Ouddorp aan. Eerst werd Tristan afgezet en toen ik. We hadden een super leuk huisje met Ilse, Marc, Annemieke, Jurgen, Hanneke en natuurlijk ik. Nummer 323.

Als eerste opdracht moesten we koken voor de een andere groep. Je moest het zo mooi mogelijk opdienen. We hadden zelfs een wildboeket gemaakt en de servetten gevouwen. Wij hadden lekker gekookt, maar de andere groep kon er ook wat van! We hebben gezamelijk gegeten, want erg leuk was.

Daarna moesten we verzamelen bij de Factory. Daar werd de winnaar bekend gemaakt van de kookwedstrijd. Ook werden wat mededelingen gedaan, waarna we wat zijn gaan drinken. Alle nieuwe vrijwilligers deden nog mee aan de karaoke met het liedje "all i want for christmas is you". Later op de avond (toen ik al in bed lag) bleken de blokartinstructeurs ook nog het mee gedaan te hebben met karaoke met het liedje "de vlieger".

Na een nachtje kletsen met Ilse (nee hoor, we sliepen rond 2 uur) kregen we s'morgens een heerlijke ommelet van Jurgen. Werkelijk voortreffelijk! Alle huisjes waren opgedeeld in 2 groepen en aangezien ons huisje bij groep 1 hoorde, moesten we al om half 10 verzamelen om richting het strand te gaan. De wind liet ons helaas in de steek, dus hebben we een cursus blokarts in elkaar zetten en uit elkaar halen gekregen. Erg leuk om eens te zien!

Nu vraag je jezelf misschien af hoe we dan op het strand kwamen. Nou, er bestaan niet voor niks vrijwilligers he ;) Ze hebben geduwd en getrokken en dankzij de vrijwilligers zijn alle rolstoelers (dus handbewogen en elektrisch) op het strand terecht gekomen. Daar heb ik echt respect voor, want dat is niet zomaar wat duwen!

s'Middags zijn Annemieke, Ilse en ik naar ons huisje gegaan. Ilse was in slaap gevallen en is later gaan shoppen in Plaza. Annemieke en ik zijn lekker in het huisje blijven hangen en heeft Annemiek me een luxe boterham gemaakt.

s'Avonds hadden we bbq met de hele groep samen. Erg gezellig en lekker! Toen iedereen weg was, ben ik blijven hangen met Jurgen en 2 blokartinstructeurs. We hebben lekker gekletst en zijn toen naar de Factory gegaan. Daar waren al een aantal mensen van onze groep. Uiteindelijk zijn we rond 9 uur naar de apres-ski hut gegaan. De muziek viel tegen, maar het was erg gezellig. Rond 12 uur wou ik richting bed en Annemiek was aan Ilse vragen als ze bleef of mee naar bed wou. Toen waren er schijnbaar 2 zo zat dat er een vechtpartij was waar ze met glazen in elkaars gezichten gooiden. In paniek heb ik Tristan nog tegen zijn hand aangereden en zijn we via de achterkant van de bar richting de uitgang kunnen gaan. Gelukkig waren we nog maar met een kleine groep en waren we gauw buiten. Ondanks de paniek bleven alle vrijwilligers voor ons zorgen. Ook daar heb ik super veel respect voor! Zelf was ik helemaal total loss van die dag en Ilse en ik hebben dan ook nog een tijdje doorgepraat terwijl we in onze bedden lagen.

De zondagmorgen mochten we uitslapen en werden we weer getrakteerd door een een lekkere ommelet. Marc ging croissants halen, maar kwam terug met appelflappen en harde broodjes. Gezamelijk met een ander huisje hebben we ontbeten.

Voordat we het strand op gingen, hebben we een groepsfoto gemaakt. We moesten een alternatief programma bedenken voor op het strand, maar toen we op het strand waren begon het steeds harder en harder te waaien. Uiteindelijk heeft iedereen (en sommige vaker) kunnen blokarten. Rond 3 uur was het afgelopen en heeft iedereen afscheid genomen. Bram, Ilse, Annemieke en ik zijn nog een ijsje gaan eten voordat we naar ons huisje gingen.

Rond 5 uur kwam de taxi Tristan en mij ophalen. Susanne, Margreet en Luuk plus Tristan en ik plus alle bagage moesten in 1 taxi. Dit lukte natuurlijk nooit, waardoor Tristan en ik hebben moeten wachten op een andere taxi. Een aantal vrijwilligers is met ons op de taxi blijven wachten en we hebben wat frieten/hamburgers gehaald zodat iedereen wat te eten had als avondeten. Uiteindelijk kwam de taxi rond kwart voor 7 en waren Tristan en ik rond 8 uur op het station van Rotterdam Centraal. Daar hebben Tristan en ik afscheid genomen. Wendy stond mij op te wachten en samen met Wendy ben ik terug naar Sittard gegaan. In Sittard was er weer eens geen assistentie aanwezig waardoor Wendy aan de noodrem heeft moeten trekken. Uiteindelijk was ik rond 12 uur thuis.

Kortom, het was een heel leuk en fijn weekend. Enne, ik heb nieuwe vechttechnieken geleerd ;) Bedankt iedereen die is meegegaan!

Zonnebloemlinq event 2007

Vrijdag 7 september vertrokken we met de groep van Geleen richting het Kloosterhotel in Amersfoort voor het Zonnebloem LinQ Event 2007.  Iedereen was al vroeg aanwezig in Bunde waar we zouden verzamelen. Nadat iedereen was ingeladen vertrokken we om half 3 met 12 mensen (waarvan 2 vrijwilligers van de zonnebloem) richting Kaatsheuvel en Tilburg waar we nog 2 mensen moesten ophalen.

Rond half 7 waren we eindelijk in Amersfoort. Snel de jassen uit, betalen, sommige deden zich nog inschrijven voor het speeddaten en eten. Helaas was veel eten al op, waardoor enkele van onze groep helemaal niks te eten kregen en anderen te weinig konden eten. De crew heeft er gelukkig voor gezorgd dat er nog wat extra hapjes gemaakt werden voor onze groep.

Roos deed het event openen en de pret kon echt beginnen. Je kon een afwasbare tattoe laten maken, een karakeratuur van jezelf, er was speeddaten, je kon vakantiefoto's bekijken en je kon jezelf laten opmaken. Ook was er een mooie dansvloer. De dj en de band deden nummer uit de 80e jaren ten gehore brengen. Onze groep heeft volgens mij alles wel gedaan. Jenneke, Jo, Jacinta, Sonja en ik hebben aan tattoe laten zetten. Metje heeft een karakteratuur laten maken. Manon is gaan speeddaten. Sonja heeft zich laten opmaken. En van de rest van de groep weet ik het niet eens! We zijn met zijn allen ook veel op de dansvloer geweest.

Rond 12 uur zijn we naar buiten gegaan en nadat we allemaal waren ingeladen zijn we om half 1 weer richting Kaatsheuvel en Tilburg gegaan om de 2 personen af te zetten. Daarna waren Jenneke en ik aan de beurt in Geleen. Dat was om half 4. De rest van de bus moest nog door naar Bunde en Maastricht. De laatste was om 5 uur thuis!

Ondanks dat het een lange reis was (voor mij en Jenneke van kwart over 1 s'middags tot half 4 s'nachts), was het erg leuk en ik zal volgend jaar zeker weer van de partij zijn!

Voor meer foto's zie http://www.zonnebloemlinq.nl/index.cfm?fuseaction=main.verslagen_showverslag&id=197&mnId=3&active=menu3

Chantal

SHN 5e keer

Vandaag kwam Ingrid bij para-agility kijken. We hebben wat tips gekregen wat we kunnen oefenen tijdens para-agility. We gaan de volgende keer dan ook wat van deze oefeningen oefenen. Op de foto zie je 1 van de oefeningen die we moesten doen die Magda had verzonnen. Victor en Henk deden het perfect, maar Djuna en ik moeten er nog wat op oefenen.

Maar goed, we gaan nu Djuna het commando "heel" en "side" leren. Dit is rechts en links. Ze moet dan netjes naast de rolstoel komen zitten aan de linker of rechterkant. Ook blijven we het apporteren oefenen. Dit gaat goed, maar Djuna wilt nog wel eens met haar speeltje ervan door gaan.

"Up" en "my leap" gaan fantastisch. Dit gaan we nu ook oefenen buiten huis.

Omdat ik me niet zo goed voelde, hebben we voor de rest niet zoveel gedaan. Maar we hebben genoeg dingen om voorlopig te trainen. Buiten de commando's gaan we 2 keer per week naar de supermarkt, gaat Djuna 3 keer in de week mee naar het dac, hebben we 1 keer in de week para-agility en gaat ze met veel andere dingen mee die op mijn pad komen.

SHN 4e keer

Door een misverstand was Ingrid iets eerder. We hebben even gepraat totdat Magda kwam.

Magda heeft tijdens Djuna's vakantie "up" geleerd. Dit houdt in dat Djuna tegen een muur aan ging staan. Dit deed ze met Magda goed. Nu was het uur van de waarheid als ze het ook bij mij kon doen. Het ging perfect. Nadat Ingrid en Magda weg waren heb ik zelf geprobeerd om Djuna "up" te laten doen tegen een tafel. Het leek alsof ze het commando al jaren deed uitvoeren!

Djuna doet steeds beter apporteren, maar het is de bedoeling dat ze de spulletjes in mijn hand gaat geven. Dit gaan we de komende tijd dus oefenen.

Het commando "side" gaan we ook oefenen. Eerst met Magda erbij of vlak bij een muur, zodat Djuna netjes naast me komt staan. Dat is een nadeel als je in de rolstoel zit en niet loopt.

Week 33 en 34

Djuna doet het goed op het dac. In eerste instantie is ze wat bibberig, maar uiteindelijk gaat ze lekker liggen en soms kan ze een uurtje slapen. Ze laat me in sommige situaties erg verbaads doen laten kijken. Zo hadden we op het dac een filmavond. Djuna was nog nooit mee geweest naar de bioscoop of iets wat daarop leek. Ondanks het bibbberen, bleef ze wel liggen. Een andere keer hadden wel als thema Indianen en hebben we een fluit gemaakt. Veel geboor en gezaag, maar Djuna bleef rustig liggen. Terwijl ik soms last had van mijn oren. En dat was weer een moment waar ik erg trots op haar was.

Elke maandag gaan we met het dac naar de supermarkt. Ook dit gaat goed. Het gebibber is een vast ritueel, maar ze luistert naar alle commando's.

We zijn ook nog gaan wandelen met Marij en Chica. Chica is een bordercollie van 8 maanden en terwijl Marij en ik lekker kletsen, spelen Chica en Djuna fijn samen. Volgende week woensdag komt Zanka met haar baasje erbij.

Mijn broertje heeft een nieuw fototoestel, dus vandaar de foto's hier. Andere foto's zijn nog te zien op zijn website.

Braderie

Afgelopen zondag stonden we met ons allen op de braderie. Britt, Rick, Andrea, mijn oom, tante, neefje, nichtje, pap, ik en Djuna. Ja, dit was Djuna's 1ste braderie. Ze trok erg als we over de braderie zelf heen liepen, maar achter de kraam bleef ze rustig zitten.

 

Week 31 en 32

Na dik 2 weken niet met Djuna getraind te hebben door de vakantie, zijn we zaterdag direct begonnen met trainen. De afgelopen 9 dagen hebben we eigenlijk heel wat nieuwe dingen geoefend. Djuna is een stuk rustiger en minder angstig, waardoor we nieuwe dingen konden proberen. Ze is gewoon veel stabieler geworden.

Zaterdag zijn mam, Djuna en ik boodschappen gaan doen bij de supermarkt. Ondanks dat ze trilde, volgde ze elk commando op. We kregen heel wat commentaar, maar ook veel vragen. Vragen zijn leuk om te beantwoorden, maar van het commentaar word ik een beetje gek. Zonder dat mensen weten hoe het in elkaar zit geven ze commentaar. Zo erg dat ik afgelopen week zelfs een dierenbeul genoemd ben geworden. Sorry, maar dat gaat me iets te ver! Djuna is angstig, maar als ik haar niet over die angst heen help, wordt het nooit wat. Beetje voor beetje groeien we samen. Ik heb houvast aan haar en zij heeft houvast aan mij. Djuna vind het heerlijk om iets nieuws leren, hoe eng ze dat ook vindt. Na een paar keer oefenen gaat ze blij met me mee naar hetgene wat ze in 1ste instantie eng vond.

Maar goed, de supermarkt ging dus erg goed. Zondag hadden we lekker een rustdag.

Maandag zou Djuna voor het eerst zijn meegegaan naar het dac, maar doordat we een knobbel hadden gevonden en ze al last had gehad van een histiocytoom, zijn mijn zusje en moeder naar de dierenarts geweest in de tijd dat ik naar het dac was. Djuna is daarna nog met mijn zusje en moeder elke winkels binnen geweest. Dit ging goed.

Dinsdag was een zware dag voor Djuna en mij. s'Morgens vertrokken we met de taxi richting het station. Het was Djuna's 1ste taxirit na de vakantie. Op het station aangekomen hebben Jenneke, Djuna en ik samen de trein gepakt naar Maastricht. Daar zijn we naar de V&D gegaan en hebben we wat gedronken. Djuna moest met Jenneke mee, omdat ik met de rolstoel net in de lift paste. We hebben de trein ook weer naar Sittard genomen en toen de taxi naar Geleen. Djuna deed het geweldig in de trein. Zoals je op de foto kan zien ging ze rustig liggen, terwijl het haar 1ste treinrit was. Op de plank (waarmee ik de trein in moet) liep ze achter me, zonder dat ik überhaubt een commando moest geven. Ook de lift ging goed, alleen moet ze daar nog leren dat ze niet achter, maar naast me moet gaan staan. Het station zelf vond ze trouwens helemaal niks en was ze aan het piepen. En eigenlijk is het dan raar dat ze in de trein wel rustig (zonder te bibbereb) lag.

s'Middags kwam Magda met Jessy, Cisco en Dixie langs om buiten te oefenen met de fluit. Djuna kwam namelijk helemaal niet meer op het commando "hier" als ze buiten was (met uitzondering van de achtertuin). Nu heeft Magda Djuna geleerd om op een fluit te komen. Djuna vond het heerlijk om haar vriendinnen weer te zien en dat was volgens mij wederzijds. Ze reageerd ook veel beter op de fluit dan op het commando "hier", dus dat gaan we verder oefenen.

s'Avonds zijn we met de taxi weer naar het dac in Maastricht gegaan. Dit is een andere taxi en Djuna was veel relaxter dan die morgen in de andere taxi. We hadden bij het dac een stapavond en zaten in een café. Djuna is onder de tafel gaan liggen en zelfs toen ik naar de wc toe moest bleef ze liggen totdat ik terug was.  Kortom, het was een hele productieve en fijne dag. Ik was behoorlijk trots op haar!

Woensdag was onze rustdag en die hadden we beiden ook wel nodig.

Donderdag hadden we eigenlijk para-agility, maar door de regen is dit niet door gegaan. Hierdoor hebben we donderdag ook lekker rustig aan gedaan.

Vrijdag ben zijn we met Oase naar Boerderijpop  geweest. Omdat dit niks voor Djuna zou zijn, heb ik haar thuis gelaten en is ze met mam en pap op stap geweest. Eerst hebben ze boodschappen gedaan in de supermarkt en daarna is ze mee geweest naar mijn oma en opa. Als ik er niet bij ben, probeert ze angstvallig iedereen die dan wel bij haar is in haar buurt te houden.

Zaterdag hebben mijn broertje en zijn vriendin op Djuna gelet, aangezien ik naar Summer Darkness was. Ook daar kon Djuna niet mee naar toe. Ze gaat dan gewoon mee met diegene die op haar let. Maar natuurlijk krijgt ze dan wel iets lekkers, zoals een kong of een bot.

Zondag hebben we lekker rustig aan gedaan.

Ze heeft veel avonden bij mij op de slaapkamer geslapen en dat gaat erg goed. Soms word ik s'nachts wakker, omdat ze zichzelf aan het schoonlikken is. Maar over het algemeen slaapt ze lekker en als ik wakker wordt, wordt ze meestal ook wakker.

Vakantie

Het is hier even stil geweest doordat we op vakantie waren. Ik was met mijn ouders, zusje, broertje en zijn vriendin naar Zuid-Frankrijk. Djuna was bij mijn trainster. Is dat zielig? Nee hoor! Djuna zat in een paradijs, terwijl Zuid-Frankrijk een hel voor haar zou zijn geweest door de warmte. Natuurlijk miste ik haar heel erg, maar Magda (=trainster) heeft verslagen opgestuurd via internet. En aangezien er tegenwoordig in veel grotere plaatsen internetcafé's zijn, werd ik op de hoogte gehouden hoe het met Djuna ging.

Vrijdagavond zijn we haar gaan ophalen. Ze herkende me nog! Ik was toch wel bang geweest dat ze de klik niet direct zou leggen dat ik haar baasje was. Maar die angst is voor niks geweest.

Die avond heeft ze voor de 1ste keer op mijn kamer geslapen (wat we voor SHN moeten oefenen) wat overigens erg goed ging. Ik heb uren wakker gelegen, omdat ik Djuna weer in de buurt had. En s'morgens gaapte ik en kreeg ik een reactiegaap terug van Djuna :)

Zaterdagmorgen zijn we al direct gaan oefenen. We zijn voor de 1ste keer naar een supermarkt geweest om boodschappen te doen. Het trillen was aanwezig, maar als ik een commando gaf, volgde ze dit direct op. De rest van de dag en de zondag hebben we rustig aan gedaan. Je merkt aan haar gedrag dat ze de andere honden erg mist.

Het verslag van de 2 weken dat Djuna bij Magda was, is te lezen op Magda's site.

Trimmen

Maandag 9 juli werd Djuna voor de eerste keer in haar leven getrimt door Gertie. Mevrouw vond het helemaal niet erg en zat rustig alles af te wachten. Volgens mij vond ze het zelf erg leuk en voelde ze zich een beetje koningin. Nogmaals bedankt Gertie voor het trimmen van Djuna! 

En dan nog een nieuwtje. Dinsdag is Djuna voor de 2e keer weggerend van me. Ze zag Goofy en toen was het verkeken. De straat op (gelukkig in de rustige wijk) en naar Goofy toe. Uiteindelijk heb ik haar weer gekregen, maar ik ben nog niet vaak zo enorm geschrokken. Vandaag is ze trouwens wel weer gewoon los geweest en ging alles goed.

Hulphond Nederland 2e keer

Vandaag kwam Ingrid van SHN langs. En natuurlijk was Magda er ook weer bij.

Weer veel informatie gekregen en veel informatie gevraagd over dingen die ik niet goed snapte uit de klapper die ik de vorige keer heb gekregen. Het was daarna weer helemaal vol in mijn hoofd en dat merk ik dan ook direct. Als SHN komt zal ik dus gewoon de hele dag vrij moeten plannen.

Na de informatie zijn we buiten een klein stukje gaan wandelen. Ingrid vond dat het lopen aan de lijn beter ging. En Magda en ik kunnen dat alleen maar beamen.

We gaan oefenen met een voerbuis. Dat houdt in dat Djuna helemaal geen eten meer uit haar bak krijgt, maar voor elke hap moet werken. Morgen even een etui gaan kopen en dan direct beginnen. Ik ben benieuwd!

Djuna moet ook gaan leren om een voorwerp vast te gaan houden in haar bek. En in de taxi met de chauffeur voorin in te stappen en dus niet met mij met de lift. Ook gaan we oefenen de tijd tussen het commando en het commando "release" langer te maken.

Het commando "dressed" gaan we ook leren door Djuna door een zelfgemaakte halsband te laten lopen en deze halsband steeds kleiner te maken. Ook het commando "genoeg" moet Djuna leren begrijpen en ook echt stoppen met hetgene waar ze mee bezig is.

Voor de rest is het de bedoeling om meer commando's te leren. Over 2 weken komt Ingrid weer en dan wil ik de volgende commando's geoefenend hebben:

• naam hond (kent ze al)
• sit (kent ze al)
• release (kent ze al)
• off (kent ze in het nederlands en moeten we omzetten in het engels)
• genoeg (nieuw commando)
• let's go (kent ze al)
• down (kent ze al)
• hier (kent ze al)
• pipi (ze legt het verband, maar doet het nog niet altijd)
• go to bed (kent ze al)
• behind (kent ze al)
• smullen (nieuw commando)
• up (kent ze in het nederlands en moeten we omzetten in het engels)
• move (kent ze al)
• car (kent ze in het nederlands en moeten we omzetten in het engels)
• dressed (nieuw commando)
• drop it (kent ze in het nederlands en moeten we omzetten in het engels)
• speel (nieuw commando)

We zullen hoe het over 2 weken gaat. Ik wil haar niet overvoeren, dus we doen het rustig aan.

Week 26

We hebben deze week (na een tijdje niks te hebben gedaan i.v.m. de operatie) veel gedaan.

Maandag kwam Magda en zijn we gaan oefenen. We hebben ons vooral gericht op de aandachtsoefening tijdens het wandelen. Binnenshuis heeft Djuna voldoende aandacht, maar buiten vindt ze veel dingen interessanter dan mij. Het gaat steeds beter.

Dinsdag kwam mag Magda weer en zijn we de aandachtsoefening met een targetstick gaan oefenen. Binnenhuis werkt het, maar buitenshuis niet. Djuna en ik zijn ook voor de laatste keer naar zangles geweest. Ondanks het harde geluid bleef ze rustig liggen. Bij de lift is ze wel nog voorzichtig. Eigenlijk hadden we nog een paar dingen op het programma staan, maar doordat ik verhoging kreeg heb ik dat afgezegd.

Woensdagmiddag zijn mijn zusje en ik Djuna voor de 1ste keer sinds weken weer los gaan laten in het veld. Het ging beter dan ik had gedacht. En voor de 1ste keer in haar leven is ze door poep gaan rollen. Iets wat ze nog nooit heeft gedaan, terwijl ze wel de mogelijkheid daartoe had. Vraag me af waarom ze het nu wel opeens doet. s'Avonds kwam een vriendin van mijn zusje samen met haar hond Milo langs. Milo en Djuna spelen altijd graag, maar toen ik Djuna het commando "down" gaf kwam ze uiteindelijk netjes naast me liggen. En uiteindelijk bleef ze ook rustig naast me liggen en deed geen pogingen meer om op te staan, terwijl Milo toch nog steeds wou spelen (en ik denk Djuna ook). Alweer was ik erg trots op Djuna.

Donderdag hadden we para-agility wat fantastisch ging (weer een trots moment). Daarna zijn we even snel de stad in geweest voor een cadeautje te halen. In de stad was ze onrustig, maar in de winkel was zo rustig en liep ze achter me. Daarna zijn we naar een verjaardag geweest waar ook een poes was. Djuna gedroeg zich 2,5 uur voorbeeldig. De kat bleef op een afstandje kijken en Djuna bleef rustig liggen. s'Avonds ben ik nog 2,5 uur wat gaan drinken met een vriend in een café. Djuna was ook hier angstig, maar zodra we binnen waren heeft ze rustig gelegen. Het mooiste compliment was van de ober die zei dat ze Djuna niet eens had gezien of gehoord.

Vrijdag is Djuna meegeweest naar mijn oma en opa. Daar kwam ze voor de 1ste keer in aanraking met een parkiet. Ze ging ervoor liggen en heeft geen enkele poging gedaan om naar de parkiet toe te gaan. Dat vond ik wel erg knap.

Zaterdag hebben mijn ouders Djuna meegenomen naar mijn andere oma en opa. Daar is ze de hele tijd onrustig geweest. Waarschijnlijk omdat ik er niet bij was, omdat ze normaal gesproken altijd erg rustig bij ze is.

En vandaag hebben we een rustige dag. Ik heb met Djuna de commando's "down", "sit", "behind", "go to bed" en "drop it" geoefend. "Drop it" ben ik haar sinds gisteren aan het leren. Het commando "los" kent ze namelijk al en nu moet ze alleen een ander commando leren begrijpen.

Elke dag heb ik geoefend met de aandachtsoefening. En sinds woensdag is Djuna ook elke dag weer los geweest. Vandaag heeft ze sinds lange tijd weer met een hond gespeeld, namelijk haar maatje Sita.

Het lijkt ook dat Djuna uit het puberen is aan het komen. Ze reageert volwassener en ik moet zeggen dat dit eigenlijk best wel fijn is.

Para-agility les 3

Afgelopen donderdag hadden we weer para-agility. We waren allemaal paraat en het ging met iedereen fantastisch. José kwam foto's maken.

Djuna had er veel zin in. Ze maakte makkelijk het sprongetje. Het dak had ze nog nooit gedaan, maar dat ging d.m.v. een snoepspoor ook goed. De kattenloop ging fantastisch (dat komt denk ik vooral, aangezien ze balken ook erg leuk vindt). De tunnel hebben we heel kort gemaakt en met een duwtje erdoorheen ging dat ook goed.

We hebben zelfs nog een parcourtje gedaan van over de kattenloop, springen over de stok en dan over het dak. Natuurlijk ging het niet foutloos, maar ik vond het geweldig!

Djuna heeft me eigenlijk erg versteld laten staan. Zowieso merk ik dat ze uit het puberen komt en alles veel beter gaat.

Foto's en operatie

Op 17 mei heeft Action Foto foto's van Djuna en mij gemaakt (zie hier). Hieronder enkele foto's die ik zelf het mooiste vind.

Ik vind de zwart-wit foto nog het mooiste. Een stukje van de rolstoel en mijn hand, samen met Djuna. We zijn met elkaar verbonden.

Zaterdag 12 mei kwam ik erachter dat Djuna een bobbeltje op haar snoet had. We hebben 3 weken prednicutin geprobeerd, maar dit hielp niks. Daarom was Djuna 13 juni geopereerd aan haar hystiocytoom. Maandag 18 juni moesten we op controle en zag alles er goed uit. Dinsdag 19 juni kwamen we tot de ontdekking dat Djuna nog 2 bultjes had. Dat was erg schrikken, maar we besloten te wachten totdat de hechtingen eruit moesten. Zaterdag 23 juni was het dan zo ver en mochten de hechtingen eruit. Zonder verdoving konden ze er zo uitgehaald worden. Wat ik heb begrepen gebeurd dat niet zo vaak, omdat dat erg kriebelt. Ook heeft de dierenarts nog gekeken naar de 2 andere bobbeltjes, maar dat bleken vetbobbels te zijn. Geen probleem dus gelukkig :) Het litteken zag er heel goed uit en Djuna hoefde de kap niet meer op.

Maar die middag krabt ze aan haar litteken en begint het te bloeden. Daarom heeft ze vanaf zaterdag de kap nog op gehad als wij weg waren. En dus ook s'nachts met het slapen. Dit blijven we doen totdat het echt heel goed geheeld is. Je ziet aan haar blik dat ze weet dat het niet mag, maar soms zal de jeuk wel te erg zijn.

Join the club

Iedereen van Join the club, bedankt voor de reacties! Ik krijg alleen de banner niet op mijn weblog. Weet iemand wat ik fout doe of kan iemand mij vertellen hoe ik de banner er wel op kan krijgen? Ik volg de omschrijving, maar toch lukt het me niet.

Operatie

Vandaag is Djuna aan haar histiocytoom geopereerd geworden. Hieronder een foto hoe het voor de operatie was. Het rode is wat ze al had opengekrabt. Daaronder zat nog een bult wat je niet zo goed kan zien.

We hadden fijn de taxi besteld om kwart over 9. Je rijdt er dik 10 minuten op, dus voldoende tijd dacht ik zo. Maar een taxi zou een taxi niet zijn als er om kwart voor 10 nog geen taxi te bekennen was. Uiteindelijk heeft mijn zusje Djuna en mij naar de dierenarts gebracht, zodat we nog net op tijd daar waren.

Djuna's hart en longen werden beluisterd en ze kreeg een kalmeringsprik. Het bloedprikken hoefden we gelukkig niet te doen, want dat was al gedaan toen ze de ontsteking aan haar ogen en de koorts had (nog geen 3 weken geleden). Daarna ben ik mee tot in de operatiekamer geweest en heb ik gewacht totdat Djuna helemaal onder zeil was.

Rond half 3 kon ik bellen en natuurlijk heb ik dat gedaan. Alles was in orde en we konden Djuna tussen half 6 en 6 uur ophalen.

Ik ben blij dat het is gebeurd, want je zag het gezwel met de dag groeien en Djuna had er ook echt last van. Djuna heeft nu ook een kap op en dat vindt ze alles behalve leuk, maar als ze aan de hechtingen zit ben je verder van huis. Ze heeft ook antibiotica gekregen. En volgende week krijgen we te horen als het gezwel goedaardig is (waar ze wel vanuit gaan) of kwaadaardig.

Het is raar om een dag zo zonder Djuna te zijn geweest. Ze is toch je maatje. Ze is mijn doel in mijn leven. Ik ben vandaag dus ook niet buiten gaan wandelen, terwijl ik normaal zo'n 2 tot 3 uur op een dag wandel.

Maar goed, vannacht slaap ik lekker bij haar om haar in de gaten te houden, omdat ze de vorige keer bij de operatie ook s'nachts heeft lopen spoken (ik sliep toen ook beneden). Ze is zowieso nog erg duf en heeft moeite met lopen. En morgen zien we wel wat het geeft.

Para-agility les 2

Donderdag 7 juni was de 2e para-agilityles. Henk en Victor konden niet, dus hebben Magda, Djuna en ik alleen geoefend.

Djuna heeft over de stokken die op de grond lagen gerend en heeft zelfs nog wat sprongetjes over een stok gemaakt die van de grond af was. Ik vond dat je nu kon merken dat ze het wel leuk vond. De band (waar ze doorheen moet) vind ze nog steeds niks en heeft ze dus ook niet gedaan.

Het was zo warm dat Magda en ik voor de rest hebben gekletst.

Djuna vond de kippen erg leuk. Ook heeft ze met de 3 honden van Magda (Cisco, Jessy en Dixie) gespeeld. Opzich wel gunstig, omdat Djuna binnenkort 2 weken naar Magda toe gaat.

Volgende week zijn Djuna en ik niet bij de para-agility, omdat Djuna komende woensdag geopereerd wordt aan haar histiocytoom.